Texti tillögu Þjóðverja

Financial Times segir frá því að ríkisstjórn Þýzkalands fari nú fram á að Grikkland gefi eftir fullveldi sitt í ríkisfjármálum til sértaks erindreka efnahagsmála á vegum Evrópusambandsins til að tryggja útgreiðslu annars hluta björgunarlána að fjárhæð €130bn (jafnvirði 21 trilljón króna), samkvæmt afriti sem Financial Times birtir.

Með þessari víðfemu útvíkkun á stjórn Evrópusambandsins yfir aðildarlöndum, myndi hinn nýi erindreki fá neitunarvald um ráðstafanir grískra stjórnvalda í ríkisfjármálum ef þær samræmast ekki þeim markmiðum sem erlendir kröfuhafar hafa sett. Þessum erindreka sem yrði skipaður af fjármálaráðherrum annara evrulanda, er ætlað að hafa yfirumsjón með "öllum helstu útgjaldaliðum" ríkissjóðs Grikklands.

- Í stuttu máli: kröfuhafar skulu fá forgang fram yfir grunnstoðir samfélagsins.

Hér er texti tillögunnar í heild sinni:

    Assurance of Compliance in the 2nd GRC Programme

    I. Background

    According to information from the Troika, Greece has most likely missed key programme objectives again in 2011. In particular, the budget deficit has not decreased compared to the previous year. Therefore Greece will have to significantly improve programme compliance in the future to honour its commitments to lenders. Otherwise the Eurozone will not be able to approve guarantees for GRC II.

    II. Proposal for the improvement of compliance

    To improve compliance in the 2nd programme, the new MoU will have to contain two innovative institutional elements on which Greece will have to commit itself. They will become further prior actions for the second programme. Only if and when they are implemented, the new programme can commence:

    (1) Absolute priority to debt service

    Greece has to legally commit itself to giving absolute priority to future debt service. This commitment has to be legally enshrined by the Greek Parliament. State revenues are to be used first and foremost for debt service, only any remaining revenue may be used to finance primary expenditure. This will reassure public and private creditors that the Hellenic Republic will honour its comittments after PSI and will positively influence market access. De facto elimination of the possibility of a default would make the threat of a non-disbursement of a GRC II tranche much more credible. If a future tranche is not disbursed, Greece can not threaten its lenders with a default, but will instead have to accept further cuts in primary expenditures as the only possible consequence of any non-disbursement.

    (2) Transfer of national budgetary sovereignty

    Budget consolidation has to be put under a strict steering and control system. Given the disappointing compliance so far, Greece has to accept shifting budgetary sovereignty to the European level for a certain period of time. A budget commissioner has to be appointed by the Eurogroup with the task of ensuring budgetary control. He must have the power a) to implement a centralized reporting and surveillance system covering all major blocks of expenditure in the Greek budget, b) to veto decisions not in line with the budgetary targets set by the Troika and c) will be tasked to ensure compliance with the above mentioned rule to prioritize debt service.

    The new surveillance and institutional approach should be formulated in the MoU as follows: “In the case of non-compliance, confirmed by the ECB, IMF and EU COM, a new budget commissioner appointed by the Eurogroup would help implementing reforms. The commissioner will have broad surveillance competences over public expenditure and a veto right against budget decisions not in line with the set budgetary targets and the rule giving priority to debt service.” Greece has to ensure that the new surveillance mechanism is fully enshrined in national law, preferably through constitutional amendment.

ESB taki yfir fjármál Grikkja

Verðbréfalán lækka um 100%

Stjórn Eignasafns Seðlabanka Íslands ákvað nýlega að fella niður kröfur á stofnfjárhafa í Sparisjóði Svarfdæla, sem félagið á í gegnum systurfélag Saga Capital sem var yfirtekið á síðasta ári. Í fréttatilkynningu Seðlabankans er vísað til 96 dómsmála sem höfðuð hafa verið vegna þessara lána og meints fordæmis sem niðurfelling Landsbankans á stofnfjáreigendalánum hjá Sparisjóði Keflavíkur er sagt hafa skapað. Rökstuðningurinn fyrir þeirri ákvörðun að fella lánin niður er forvitnilegur:

Stjórn ESÍ telur vafa ríkja hvort lögmæti krafna vegna lána til kaupa á stofnfé í Sparisjóði Svarfdæla sé að fullu sambærilegt og þær kröfur sem dæmt var um í svokölluðum Byr-málum og þær kröfur sem Landsbankinn felldi niður. Með ákvörðun sinni nú er stjórnin ekki að taka beina afstöðu til þess álitamáls en hins vegar verður ekki framhjá því litið að kröfur þessar og tilefni þeirra er að ýmsu leyti sambærileg. Eftir þá ákvörðun Landsbanka Íslands að fella niður lán sem veitt voru í tengslum við stofnfjáraukningu í mörgum sparisjóðum um líkt leyti og umrædd lán mæla sanngirnisrök með því að lánin vegna kaupa á stofnfjárhlutum í Sparisjóði Svarfdæla verði felld niður. Fjárhagslegir hagsmunir Seðlabankans og ríkissjóðs til samans í þessu máli eru tiltölulega litlir og langvarandi deilur fyrir dómsstólum um þetta efni geta tafið verulega fyrir því að ríkissjóður fái til sín eign sína í Sparisjóði Svarfdæla og sett í uppnám endurskipulagningu fjármálaþjónustu á svæðinu.

Það er því mat stjórnar ESÍ að almannahagsmunum sé best borgið með því að fella ofangreindar kröfur niður.

Í þessu tilviki er um að ræða lán fyrir verðbréfum, en þegar talið berst að þeim almannahagsmunum sem bundnir eru við lögheimili þá er alltaf látið eins og þau lúti einhverjum öðrum lögmálum, að það sé álitið eðlilegt að fjárfestingar í mannabústöðum beri meiri áhættu en fjárfestingar í pappírsmiðum. Er það þannig samfélag sem almenningur vill að verði endurreist hér að nýju?

Fellir niður kröfur vegna stofnfjárbréfa

Húsnæðislán hækka um 37,63%

Ársverðbólga mælist nú 6,52% samanborið við 5,26% í síðasta mánuði, sem þýðir meðal annars að forsendur kjarasamninga eru brostnar. En þetta hefur líka í för með sér talsverðan kostnaðarauka 70-80 þúsund heimila vegna verðtryggingar.

Samkvæmt lögum um neytendalán skal tilgreina endurgreiðslukostnað á lánssamningi með skýrum hætti og árlega hlutfallstölu kostnaðar. Berum saman kostnaðinn miðað við verðbólguþróunina nú og í síðasta mánuði. Útreikningurinn miðast við verðtryggt jafngreiðslulán til 40 ára, og er gefinn upp í prósentum af lánsfjárhæð, þannig að 200% þýðir til dæmis að endurgreiða þarf 2 milljónir fyrir hverja milljón sem fengin er að láni.

Desember 2011, ársverðbólga 5,26%.

Endurgreiðsla: 684%, árleg hlutfallstala kostnaðar: 9,77%.

Janúar 2012, ársverðbólga 6,5%.

Endurgreiðsla: 941%, árleg hlutfallstala kostnaðar: 11,07%.

Ein milljón sem sem fengin er að láni og áður kostaði 6,84 milljónir, kostar núna 9,41 milljónir, sem jafngildir 37,63% verðhækkun á lánsfénu. Til samanburðar, þá hætti McDonalds skyndibitakeðjan rekstri á Íslandi vegna þess að til að standa undir kostnaði hefði þurft að hækka vöruverð um 20%  á einu bretti og talið var að íslenskir neytendur myndu ekki sætta sig við svo skarpa hækkun.

Það er umhugsunarefni að með skylduverðtryggingu Íbúðasjóðslána hafi verið lagðar á íslensk heimili umtalsvert meiri sveiflur á kostnaði vegna húsnæðis heldur en bandarísk skyndibitakeðja telur sig geta komist upp með í verðlagningu stjörnumáltiðar.

Verðbólgan 6,5%

Um skýrslu hagfræðistofnunar

Trúir hagfræðistofnun samtökum fjármálafyrirtækja?

Búnir að nota svigrúmið

Djöfulsins snillingar?

Á vísi birtist frétt sem lítið ber á og ólíklegt verður að teljast að mbl.is muni endurflytja. Fréttin er hinsvegar stórmerkileg, ekki aðeins vegna staðreynda sem þar koma fram heldur þess sem hægt er að lesa milli línanna án mikillar fyrirhafnar. Við sögu koma alls 17,5 milljónir króna sem renna frá þremur af þekktari andlitum hrunverjaelítunnar til félags í eigu umdeilds manns sem er í hugum margra einn af helstu holdgervingum hrunadansins. Inn í þetta fléttast svo nafn annars mun yngri manns sem er einnig umdeildur en af allt öðrum ástæðum.

Vísir - Baldur, Ármann og Kjartan nýir eigendur

Baldur Guðlaugsson, fyrrum ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu, Kjartan Gunnarsson, fyrrum framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins, og Ármann Þorvaldsson, fyrrum forstjóri Kaupþing Singer&Friedlander, skráðu sig fyrir hlutafjáraukningu í BF-útgáfu um miðjan september síðastliðinn. Öld ehf., félag í eigu Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar, var áður eini eigandi útgáfunnar. Öld á nú helmingshlut.

Þetta kemur fram í tilkynningu sem Fyrirtækjaskrá barst í lok nóvember 2011. BF-útgáfa, sem gefur út undir heitunum Bókafélagið og Almenna bókafélagið, gaf út 20 bækur í fyrra. Á meðal þeirra voru bækur eftir Egil Gillz Einarsson og tvo eigendur útgáfunnar, þá Ármann og Hannes Hólmstein.

Hlutafé BF-útgáfu var hækkað úr 500 þúsund í eina milljón króna að nafnvirði. Baldur skráði sig fyrir 250 þúsund króna hlutafé á genginu 40. Hann greiddi því 10 milljónir króna fyrir. Ármann keypti 50 þúsund að nafnvirði á genginu 40 og greiddi tvær milljónir króna fyrir. Kjartan keypti 200 þúsund að nafnvirði á genginu 27,5 og greiddi 5,5 milljónir króna fyrir. Nýju eigendurnir settust í kjölfarið í stjórn útgáfunnar. Skoðunarmaður hennar er síðan fjórði eigandinn, Hannes Hólmsteinn.

Eini fasti starfsmaður BF-útgáfu er framkvæmdastjórinn Jónas Sigurgeirsson. Hann var yfirmaður samskiptasviðs Kaupþings fyrir hrun. - þsj

Varla er hægt að hugsa sér safaríkari frétt af eins hversdagslegum hlut og bókaútgáfu. Bækur eftir þá félaga Gillz og Hannes Hólmstein munu varla seljast í svo mörgum bílförmum í viðbót að þar sé gríðarleg hagnaðarvon. Arðsemikröfu þessa viðskiptafæris hlýtur því að vera fullnægt með einhverjum öðrum hætti en beinum tekjum af útgáfustarfseminni sjálfri. En hvernig þá?

Bókaútgáfa getur vissulega verið liður í víðtækari markaðssetningu, sem felst í því að ákvarðanir útgefanda ráða því hverskonar hugmyndafræði er á borð borin fyrir lesendur. Slík hugmyndafræði getur jafnframt þjónað ákveðnum tilgangi sem er ekki endilega víst að sé augljós, en sé hægt að hafa af ávinning af slíku er mögulegt að þannig sjái menn fyrir sér að láta viðskiptaáætlunina ganga upp.

En að öllum samsæriskenningum slepptum, þá er auðvitað líka til í dæminu að þessir herramenn hafi einfaldlega ekkert lært frá fyrri árum um gæði fjárfestinga. Eða jafnvel að langur og þyrnum stráður ferill í viðskiptalífinu hafi aðeins verið hliðarspor frá þeirra sönnu ástríðu: bókmenntum. Slík saga væri svo sem alveg efni í góðan reyfara, sem Hannes gæti skrifað og þeir félagar svo gefið út í sameiningu.